راستش نمی دونم با وجود این همه شبکه های مجازی دیگه کسی هنوز حوصله نگاه کردن یا رفتن به وبلاگ رو هم داره یا نه با این وجود من تصمیم گرفتم حرف های این ذهن شلوغمو اینجا بنویسم ، هم برای خودم و هم برای شما ها

فک می کنم بچه ها زیباترین و قشنگ ترین نعمت های خدا هستن که وجودشون توی هر خانه ای لازمه و از ضروریات هر خانه ای محسوب میشه ، به خصوص اگه این بچه ها خواهر زاده یا بردارزادت باشن که وقتی صدات کن دلت قنج بره و همه غمای دنیا رو فراموش کنی، مثل خواهر زداده من که برام یک دنیا انرژی مثبت و شادیه و دیدنش می تونه تا ساعت ها شارژم کنه حتی اگه مریض باشم مثل الان که سرما خوردم ولی بودنش باعث میشه که من همه چیو حتی مریض بودن و فراموش کنم فقط می تونم بگم خدایا شکرت به خاطر خاله شدنم و داشتن یک خواهرزاده نانازی

داشتم به آینده فک می کردم به 26 سال بعد که من اگه زنده باشم 52 سالمه ،نمی دونم توی اون سن چقد تغییر می کنم ، نمی دونم ایا اون موقعه حس پیری می کنم یا باز هم سن شناسنامه ای صرفا برام یک عدد بی ارزشه و باز هم شادم و فک می کنم که هنوز هم همون دختر کوچولوی مامانم که از دیدن چیزای کوچیک شاد میشه یا نه تبدیل میشم به یک زنی که به همه جیز عاقالانه نکاه می کنه و حرف مردم براش خیلی مهم میشه ، و داِئما نگران اینه که وای مردم چی فک می کنن وای مردم چی می گن....... راستش هیچ وقت دوست نداشتم به خاطر حرف مردم زندگی کنم ولی نمی دونم تا 26 ساله دیگه باز هم می تونم بی خیال حرف مردم